محرّمات ذبيحه و مكروهات آن 2 - پنج چيز از ذبيحه حرام است به اتفاق و آن عبارت از طحال ( كه سپرز است ) ، و قضيب ( نرى ) ، و بيضتين ( دنبلان ) ، و خون ، و فرث ( فضله ) ؛ و اما غير اين پنج ، پس آن چه خباثت آن در طباع متوسط از مردم ، معلوم باشد حرام است . و احتياط در ترك اكل ده چيز ديگر است ، اگر چه بعض آنها از خبائث نباشد ، كه عبارت از : مثانه ( بولدان ) ، و مرارة ( زهره دان ) ، و مشيمه ( غشاء ولد - آن چه محل ولد است و با او خارج مىشود - بچه دان ) ، و رحم ( زهدان و مقرّ جنين ) ، و غدد ( دشول ) ، و علبا ( دو عصب پهن و زرد از پشت گردن تا دُم حيوان ) ، و ذات الأشاجع ( بيخ اصابع كه متّصل به كف است در ميان سُم ) ، و حدق ( سياهى چشم ) ، و خرزهء دماغ ( حبّه اى است در وسط مغز سر ، خاكسترى رنگ است ) ، و فرج ( يعنى حياء ) ظاهر و باطن آنها ، و نخاع ( رگى در باطن فقار پشت ، متّصل به مذبح ) مىباشند ؛ و اين احتياط رعايت شود در حيوان كوچك هم ( مثل گنجشك ) آن چه از اينها در آن ، معلوم و متميّز است يا معلوم الوجود در ضمن اجزاء باشد ، اگر چه خباثت آن جزء ، معلوم نباشد . عدم حرمت غير خبيث از غير ذبائح و اظهر عدم حرمت غير خبيث از غير ذبائح مثل ماهى و ملخ است ، اگر چه احتياط در اجتناب از مسمى به اسامى مذكوره است اگر وجود داشته باشد در اينها . آن چه طبع نوع انسان از آن متنفّر است خوردن سرگين پاك و بول پاك و آب بينى و بلغم سينه و سَر - كه خارج شده باشد و امثال اينها ، كه نوع متوسط ، متنفّر است طبع انسان از آنها ، جائز نيست ، بلكه اگر خارج از دهن نشده بلع نمايد ، بىاشكال نيست . و همچنين خوردن خاك اگر مستهلك نشود و مضرّ هم نباشد ، حرام [ است ] ، مگر قدرى محدود از تربت مقدسه براى استشفاء . و بقاياى طعام كه خيلى در دهن مانده و كثيف شده مثل خلط سينه است . و خوردن هر چيز مضرّ براى آكل جائز نيست . مكروه است خوردن قلوه ها و گوشهاى قلب و عروق .